Naturalny przebieg zakażenia HIV

Określenie naturalny przebieg zakażenia HIV oznacza postęp choroby bez leczenia antyretrowirusowego. Należy pamiętać, że ludzie ciągle umierają na AIDS nie z tego powodu, że nie mamy skutecznych leków (bo takie są!), a z niewiedzy o swoim zakażeniu.

 

Pierwszym objawem zakażenia HIV u 40-90 % pacjentów mogą być objawy ostrej choroby retrowirusowej. Występuje ona pomiędzy 3. i 6. tygodniem od zakażenia HIV (skrajny przedział czasu: 1-8 tygodni). Najczęściej występuje gorączka, powiększenie węzłów chłonnych, zapalenie gardła, wysypka plamisto-grudkowa lub rumieniowa na skórze, bóle stawów i mięśni, uczucie ogólnego rozbicia. Objawy te zwykle ustępują samoistnie w ciągu 2 tygodni. Często ostra choroba retrowirusowa przebiega skąpoobjawowo (zdarza się, że występuje jedynie kilkudniowy stan podgorączkowy), a objawy są nie do odróżnienia od zwykłej infekcji „przeziębieniowej”. Stąd też ostra choroba retrowirusowa rozpoznawana jest rzadko (tylko u 10% osób, które zgłaszają się do lekarza z powodu objawów ostrej choroby retrowirusowej), najczęściej stawiana wówczas diagnoza to: przeziębienie, mononukleoza zakaźna, nieznana infekcja wirusowa, reakcja alergiczna. Wyniki testów przesiewowych wykonanych w okresie ostrej choroby retrowirusowej są ujemne lub wątpliwe (nie ma jeszcze przeciwciał anty-HIV lub serokonwersja właśnie się dokonuje), stąd też do rozpoznania zakażenia HIV jest niezbędne wykazanie obecności antygenu p24. Brak antygenu p24 nie wyklucza jednak ostrej fazy zakażenia HIV, jednak u większości pacjentów z objawami utrzymującymi się powyżej 1 tygodnia jest on obecny. Po upływie od 1 do 12 tygodni od zakażenia następuje serokonwersja (pojawiają się przeciwciała anty-HIV), a zakażony wchodzi w przewlekłą fazę infekcji HIV.

 

Przewlekła faza zakażenia HIV – okres bezobjawowy – trwa przeciętnie 8-10 lat (od 1,5 roku do 15 lat). Zakażeni przez większą część tego okresu są w bardzo dobrym stanie klinicznym i prowadzą normalny tryb życia. Jeżeli nie poddadzą się badaniu w kierunku zakażenia HIV, często nie wiedzą o swojej infekcji – mogą być źródłem zakażenia dla innych.

 

Przed wystąpieniem okresu objawowego u dużej części pacjentów dochodzi do rozwoju przetrwałego uogólnionego powiększenia węzłów chłonnych co najmniej w dwóch okolicach, poza pachwinami, które utrzymuje się ponad 3 miesiące.

 

Postępujące w miarę trwania nieleczonego zakażenia HIV uszkodzenie układu odpornościowego skutkuje tym, że w końcu, po kilku – kilkunastu latach trwania infekcji pojawiać się może AIDS. Jego rozwój staje się prawdopodobny wtedy, gdy liczba limfocytów CD4 obniży się do wartości poniżej 400-200 kom/mL. U wielu chorych z pełnoobjawowym AIDS liczba limfocytów CD4 może być o wiele niższa, a nawet niewykrywalna. Niejednokrotnie występujące w tym okresie choroby są tak charakterystyczne, że pozwalają rozpoznać AIDS bez badań krwi, dlatego też określa się je jako choroby wskaźnikowe lub choroby wskazujące na AIDS, definiujące AIDS.

Tekst dostarcza Stowarzyszenie Podwale Siedem.

Partnerzy kampanii

pozytywnieotwarci.pl
Majestic Media
cd4.pl
Podwale Siedem