Rzeżączka

Najczęściej rozpoznawana choroba przenoszona drogą płciową; jej przyczyną jest dwoinka rzeżączki (gonokok, Neisseria gonorrhoeae).

Do zakażenia rzeżączką osób dorosłych dochodzi wyłącznie drogą kontaktów seksualnych.

Ryzyko zakażenia zależy od płci i jest większe u kobiet niż u mężczyzn. Ocenia się, że podczas kontaktu dopochwowego wynosi ono 60-90% dla kobiet, a dla mężczyzn jedynie 20-40%.

W przeważającej większości przypadków rzeżączka jest zakażeniem miejscowym ograniczającym się do cewki moczowej, szyjki macicy, odbytu, gardła lub/i spojówek oczu.

U mężczyzn okres wylęgania choroby wynosi zwykle od 2 do 5 dni (rzadko 1-14 dni). Pierwszym objawem jest uczucie pieczenia w ujściu cewki moczowej, nasilające się podczas oddawania moczu. Wkrótce pojawia się najczęściej obfita wydzielina z cewki moczowej, początkowo surowiczo-śluzowa przechodząca w ropną. Największe nasilenie dolegliwości obserwuje się w ciągu pierwszych 2 tygodni od zakażenia, po czym ulegają one stopniowemu zmniejszeniu aż do całkowitego zaniknięcia (jednak nie oznacza to, że osoba nie jest już zakażona - może nadal zakażać swoich partnerów). Rozpoznanie rzeżączki u kobiet jest zdecydowanie trudniejsze. Jedynie 20% kobiet zgłasza się do lekarza z powodu objawów choroby, które mogą być skąpe i niezbyt charakterystyczne. Okres wylęgania jest dłuższy niż u mężczyzn i wynosi od 7 do 14 dni. Pierwszym objawem są ropne upławy, a jeśli są obfite dochodzi do podrażnienia, pieczenia i szczypania w tej okolicy.

Powikłaniem nieleczonej rzeżączki u obu płci może być zapalenie tkanki okołowątrobowej (zespół Fitza, Hugha i Curtisa) (1-10% kobiet, zdecydowanie rzadziej u mężczyzn) oraz rozsiane zakażenie rzeżączkowe (DGI, 0,5-3%).

Tekst dostarcza Stowarzyszenie Podwale Siedem.

Partnerzy kampanii

pozytywnieotwarci.pl
Majestic Media
cd4.pl
Podwale Siedem